mala_scena_uap

Galeria Mała scena UAP (Al. Marcinkowskiego 28/2) – galeria debiutów, wystaw stypendystów oraz laureatów nagród. Ta przestrzeń wystawiennicza nastawiona jest na prezentację najnowszych osiągnięć artystycznych twórców różnych pokoleń. Profil tej galerii został podporządkowany nadrzędnej idei prezentacji sztuki „tu i teraz“ (art now). Jako przestrzeń artystycznego eksperymentu Mała scena UAP jest otwarta na wszystko co nowe.

07.2017
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
KIERUNEK MEBEL20.07.2017-07.09.2017
kierunek_mebel

KIERUNEK MEBEL

WORK IN PROGRESS
kuratorzy: Marcin Konicki, Marta Bartkowiak (Galeria Designu UAP, ul. Wodna 24)

OFFICE
Kuratorzy: Mateusz Wróblewski, Mateusz Słociński, Justyna Burkiewicz (Duża Scena UAP + witryna Małej Sceny UAP, al. Marcinkowskiego 28)

SIMPLE IS BETTER
Kuratorki: Jolanta Usarewicz-Owsian, Marta Kincel (Galeria R20, ul. Ratajczaka 20)

KIERUNKI WSPÓŁPRACY
Kuratorki: Katarzyna Laskowska, Joanna Lisiecka, Oliwia Piechaczek (Galeria Curator’s Lab, ul. Nowowiejskiego 12)

Cztery wystawy i wiele wymiarów kształcenia na Kierunku Projektowanie Mebla na  Wydziale Architektury i Wzornictwa Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu.

Czytaj dalej
plakat_bez_tytulu_pawel_susid

BEZ TYTUŁU - Paweł Susid

Duża Scena UAP
Mała Scena UAP

26.04.-21.05.2017
wernisaż: 26.04.2017

Paweł Susid jest artystą który doskonale potrafi wsłuchać się w otaczającą nas rzeczywistość
i anektując zasłyszane bądź przeczytane zdania/słowa/wypowiedzi, splata je z formą wizualną.
Jego oszczędne formalnie „figury myśli” stanowią refleksję dotyczącą kondycji człowieka, przemian społeczno-politycznych, rozumienia świata oraz zmiennych zjawisk współczesnej kultury.

Czytaj dalej
relacje_publiczne_plakat

RELACJE PUBLICZNE / πR

W procesie podtrzymywania porządku symbolicznego lub jego kontestowania dużą rolę odgrywają  realizacje artystyczne będące alternatywą w strukturach i układach społecznych. Zazwyczaj są to działania, które eksponują pozytywne cechy publicznych relacji poprzez powszechne, elementarne zagadnienia. Są nośnikami progresywnych zmian, ale mogą również oddziaływać pejoratywnie. Alternatywne interwencje artystyczne nie podtrzymują jedynej wizji „prawdziwej rzeczywistości” [1] odnoszącej się do przyjętych kanonów funkcjonowania, ale stwarzają możliwość wyboru.

Czytaj dalej
plakat_amorfati

Amor fati

W japońskiej kulturze architektury zen powszechna jest konstrukcja kolistego, dużego otworu w ścianie – okna albo oka na świat. Umieszczane zazwyczaj w świątynnych pawilonach, znajdują się w specjalnie zaprojektowanych ogrodach i umożliwiają całoroczne podziwianie zmieniającej się przyrody. Kształtem nawiązuje do formy ludzkiego oka czy innego aparatu optycznego służącego do obserwacji. Wykrojony fragment krajobrazu poprzez proces podwojenia widzenia, z jednej strony wydaje się nierealny i oderwany od całości, z drugiej wydaje się dziwnie autentyczny, gdyż dotyka samej istoty tego, co reprezentuje. Podwojona droga widzenia w wyniku powtórzenie barier przepuszczających światło powoduje postrzeganie wolne od własnych doświadczeń i indywidualnych uwarunkowań.

Czytaj dalej
fetysz_plakat

Fetysz

Społeczeństwo konsumpcyjne charakteryzuje potrzeba posiadania i nabywania coraz większej ilości dóbr materialnych. Jedni przeznaczają środki finansowe przede wszystkim na przedmioty niezbędne w codziennym użytku, inni bardziej zamożni często kupują rzeczy nieprzydatne z potrzeby chwili. Wszyscy jednakowo uwodzeni nowymi, lepszymi rozwiązaniami, dajemy się wciągnąć w zależności i wpływy. Chcemy więcej i więcej… Zgadzamy się na fetyszyzm towarowy, który traktuje przedmiot nadrzędnie, powodując wzmocnienie siły jego wpływów,  a w stosunkach  międzyludzkich sprowadza się często do wymiany towarowej w celu osiągnięcia zysku. Istnieje również gospodarka pojedynczości, które opiera się na wytwarzaniu produktów spersonalizowanych, jak również dedykowanych dla konkretnej grupy. Należą do nich wysokiej jakości przedmioty, które poprzez swoją unikatowość stają się towarem luksusowym.

Czytaj dalej
plakat_plynny_olow

Płynny ołów

Wizerunki przemocy i wojny są pierwszymi, które człowiek stworzył, począwszy od prehistorycznych malowideł w jaskiniach poprzez malarstwo Ucella do XIX wiecznych panoram i propagandowych filmów wojennych, oraz transmitowanych na żywo streamingów w internecie ukazujących aktualne konflikty. Mamy zatem do czynienia z długą historią obrazowania konfliktu. Można by cytując Svena Lindqvista rzec „Od Holocenu do Holocaustu”. Chęć uchwycenia takich obrazów współdzielimy jako ludzkość – jest ona ponadkulturowa. Oczywiście różne są sposoby, skala i perswazyjność tych przedstawień. Także relacja autora do tych obrazów bywa odmienna – apologetyczna i opiewająca konlikt, czy zwycięstwo, bądź krytyczna i pełna strategii oporu. Dzisiejsza dyslokacja konfliktów wojennych i ich wirtualizacja, widzialność, a raczej paradoksalnie jej brak – pomimo militarnej penetracji – również immersyjność wojennych gier, nakazują nam przedefiniować ponownie rolę widza. Funkcja reportera wojennego zdezaktualizowała się tak jak i kiedyś malarza batalistycznego. Granica pomiędzy „cywilnym”, a „militarnym” zatarła się, nie tylko dzięki grupom rekonstrukcyjnym.

Czytaj dalej
plakat_ludzka_komedia

Ludzka komedia - Marcin Markowski / Szymon Szymankiewicz

Marcin Markowski / Szymon Szymankiewicz

kurator
Mateusz Bieczyński

Zgodnie ze słownikową definicją „Plakat to kartka papieru w formacie co najmniej A3, prezentowana w przestrzeni publicznej. Reklamująca lub przekazująca treści polityczne oraz informujące o wydarzeniach. Jako medium komunikacji musi mieć efektowną formę, oraz szybko i łatwo komunikować co, gdzie i dlaczego”[1]. Zwolennicy tej tezy są zdania, że o plakacie powiedziano już wszystko, a jego istota wyczerpuje się w stwierdzeniu, że „plakat to druk akcydensowy o formacie 100 cm na 70 cm”[2]. Gdyby przyjąć  trafność tego przekonania oznaczałoby to, że niektórzy plakaciści wcale plakatów nie tworzą. I choć ich dzieła przypominają plakaty formatem lub skrótowością przekazu, to stanowią formy osobne, gdyż widocznie odrywają się od zdarzeń, którym z zasady powinny towarzyszyć. Wykraczając poza wyłącznie informacyjną lub reklamową funkcję, autonomizują się w zakresie zarówno treści, jak również formy. O ich „inności” świadczy ukryty w nich potencjał metaforyczny, który z formy akcydensowej zmienia je w przekaz uniwersalny.

Czytaj dalej
plakat_przestrzenia_prywatne

Przestrzenie prywatne

Istnieją teksty kultury wywołujące u niektórych odbiorców przemożną potrzebę ich przepisania lub przemalowania. Prawidłowość ta dotyczy dzieł, które u szczególnie wrażliwego czytelnika czy widza są w stanie poruszyć najgłębsze pokłady wrażliwości, objawiające się w utożsamieniu z tym, co oglądane. W akcie recepcji tożsamość podmiotu podatnego na impulsy płynące z dzieła –  w sensie metaforycznym – rozpływa się i niknie gdzieś na powierzchni żywiołu ciała. Rozkosz towarzysząca takiemu przeżyciu jest zawsze jednostkowa, ale nigdy osobowa. Bierze się ona z asymbolii mowy i trudnej do włączenia w jakąś całość zjawiającą się inność. Na taką inwencję dzieła mogę więc odpowiedzieć tylko i wyłącznie swoją własną inwencją.

Czytaj dalej